Open YouTube

2026-07-03 - Openbaar verhoor Romy Quint

Debat Indirectdutchnlpublicupdated Jul 3, 2026, 19:27

Read in about 6 minutes instead of watching 122 minutes.

Opening en context

De commissie opent het openbare verhoor van Romy Quint over de coronaperiode, haar rol als initiatiefnemer van Vrouwen voor Vrijheid en kritiek op het coronabeleid.
De enquêtecommissie onderzoekt de coronaperiode om lessen te trekken voor een eventuele volgende pandemie of langdurige crisis.
Quint legt de eed af en geeft aan geen vragen aan de commissie te hebben.

Quint beschrijft de missie van Vrouwen voor Vrijheid als het opkomen voor grondrechten via informeren, inspireren en activeren.
Haar interesse in vaccinatiekritiek ontstond rond 2014 na vragen over hepatitis B-vaccinatie bij jonge kinderen; tijdens corona ging zij zich publiek uitspreken door de snelle ontwikkeling van vaccins en de druk rond vaccinatie.
Ze bekritiseert beperkte transparantie, aansprakelijkheidsafspraken en volgens haar onvoldoende prikkels voor producenten om schade te voorkomen.
Volgens Quint zouden vaccinproducenten of overheden duidelijke verantwoordelijkheid moeten dragen voor eventuele schade, en zou controle door een onafhankelijk orgaan moeten plaatsvinden.
Zij pleit voor betere informatievoorziening, zoals bijsluiters en duidelijke communicatie over risico's, vooral bij versneld toegelaten vaccins.
Quint stelt dat het coronatoegangsbewijs problematisch werd toen vaccins transmissie niet volledig bleken te voorkomen, omdat toegang dan volgens haar niet logisch op vaccinatiestatus kon worden gebaseerd.

Quint zegt dat zij zich vanaf het begin van de pandemie zorgen maakte over toenemende druk rond vaccinatie als weg naar heropening en vrijheid.
Voor de oprichting deelde zij haar inzichten vooral via Facebook, waar haar bereik snel groeide maar later volgens haar werd beperkt.
Vrouwen voor Vrijheid ontstond in augustus 2020 uit contact tussen Quint, Monique Jansen en later Sasja van Westen; de stichting werd in januari 2021 ingeschreven.
De organisatie werd opgericht vanwege zorgen over grondrechten en organiseerde in september 2020 een eerste manifestatie tegen de spoedwet.
Quint noemt onder druk staande rechten zoals vergadering, vereniging, godsdienst, onderwijs, privacy, bewegingsvrijheid en lichamelijke integriteit.

Volgens Quint bood Vrouwen voor Vrijheid vooral een podium aan mensen die zich niet gehoord voelden en benadrukte de organisatie verbinding en medemenselijkheid.
Zij ervoer dat media de beweging ten onrechte politiek rechts frameerden, terwijl initiatiefnemers zich juist verbonden voelden met traditioneel linkse waarden.
Quint zegt dat veel mensen met uiteenlopende zorgen aanklopten: ouderen in isolement, horecaondernemers, sportschoolhouders, ouders, jongeren en mensen die stervenden niet konden begeleiden.
Ze erkent dat er een gezondheidscrisis was, maar vindt dat gezondheid en grondrechten samen hadden moeten worden gewogen.
Volgens Quint werd de ernst in ziekenhuizen niet ontkend, maar had Nederland ook moeten kijken naar zorgopschaling en meer IC-capaciteit in plaats van vooral burgerbeperkingen.

Quint vond de berichtgeving van reguliere media te eenzijdig en miste kritische stemmen over vaccinindustrie, maatregelen en alternatieve deskundigen.
Ze stelt dat demonstranten vaak homogeen en negatief werden neergezet, terwijl hun inhoudelijke zorgen volgens haar nauwelijks aandacht kregen.
Vrouwen voor Vrijheid koos volgens haar voor samenwerking met gemeenten en een gematigde toon, maar werd daardoor vaak genegeerd door media.
Ze zegt dat video’s en berichten van de organisatie door platforms werden verwijderd of beperkt zonder duidelijke uitleg.
Volgens Quint had bredere discussie in politiek en media veel polarisatie kunnen voorkomen, omdat mensen zich dan eerder vertegenwoordigd hadden gevoeld.
Ze benadrukt het belang van open debat en verwijst naar wetenschappelijke terughoudendheid bij gepolariseerde onderwerpen zoals mogelijke postvaccinatieklachten.

Vrouwen voor Vrijheid sprak van manifestaties omdat de bijeenkomsten naast betoog ook muziek, sprekers, poëzie en verbinding bevatten.
Het doel van de manifestaties was volgens Quint informeren, inspireren, activeren, chaos ontwarren en gelijkgestemden samenbrengen.
De eerste manifestaties waren in Utrecht en Amsterdam; Quint stelt dat de Amsterdamse bijeenkomst in media onjuist werd weergegeven als afgebroken wegens overtreding van maatregelen.
Bij vergunningen ontstonden discussies met gemeenten over muziek, vorm, aantallen bezoekers en afstandsregels.
Quint zegt dat zij onderbouwing vroeg voor beperkingen op buitenmanifestaties, maar die volgens haar niet kreeg.
De organisatie weigerde volgens haar aantallenlimieten die zij als inperking van het demonstratierecht zag; één manifestatie werd vervangen door een online opname onder de titel De verboden manifestatie.
Quint stelt dat manifestaties van Vrouwen voor Vrijheid niet werden gekaapt door relschoppers en dat er bij hun bijeenkomsten geen oproer ontstond.

Quint noemt het coronatoegangsbewijs in de 3G-variant verwerpelijk omdat toegang tot voorzieningen volgens haar afhankelijk werd gemaakt van testen, vaccinatie of genezing.
Zij zag wel het doel van heropening, maar vond het gekozen instrument verkeerd, vooral omdat volgens haar jongeren onevenredig onder druk kwamen te staan.
De 2G-variant vond zij nog problematischer, omdat testen dan geen toegang meer gaf en volgens haar gezonde mensen werden uitgesloten.
Volgens Quint waren bezwaren tegen 1G, 2G en 3G al vroeg aanwezig binnen Vrouwen voor Vrijheid en haar achterban.
Als alternatief bepleitte zij een aanpak meer in lijn met Zweden: kwetsbare ouderen gerichter beschermen en de rest van de samenleving meer vrijheid geven.
Binnen de achterban bestond volgens haar twijfel over de betrouwbaarheid van testen, maar haar kernbezwaar was dat gezonde mensen hun gezondheid moesten bewijzen aan de overheid.

Quint mailde alle Kamerleden over haar zorgen rond AstraZeneca en vaccinatievrijheid, maar zegt geen inhoudelijke reactie te hebben ontvangen.
Zij voelde zich niet vertegenwoordigd en zegde in 2020 haar lidmaatschap van de Partij voor de Dieren op.
Volgens Quint werden haar zorgen nauwelijks in de Tweede Kamer vertegenwoordigd, behalve door Wybren van Haga, waardoor sommige volgers zich door hem gehoord voelden.
Ze zegt ook contact met kabinet en VWS te hebben gezocht, maar herinnert zich nauwelijks reacties en zag haar geluid niet terug in besluitvorming.
Quint vindt dat de overheid andersdenkenden niet serieus nam, onvoldoende luisterde naar burgers en een diverser OMT had moeten samenstellen.

Terugkijkend noemt Quint de coronatijd dubbel: enerzijds verbinding en samenhorigheid, anderzijds een zorgelijke periode met volgens haar heftig geweld tegen burgers in 2021.
Ze zegt persoonlijk weinig directe consequenties te hebben ervaren, maar handelde vanuit zorgen om horeca, jeugd en de samenleving.
De pandemie verminderde haar vertrouwen in media, politiek, wetenschap en farmaceutische industrie door gebrek aan transparantie en eenzijdigheid.
Voor herstel van vertrouwen noemt Quint meer transparantie, referenda, directe inspraak en beter contact tussen partijen en achterban.
Ze pleit voor een onafhankelijke plek of loket waar burgers met zorgen terechtkunnen wanneer zij zich niet gehoord voelen.
Het verhoor wordt afgesloten; de commissie kondigt aan dat de volgende verhoren gaan over vaccinaties en het coronatoegangsbewijs.