Open YouTube

Simon Lelieveld: “Iedere burger wordt als verdachte behandeld”

GoldRepublicautonlpublicupdated Jul 12, 2026, 17:53

Read in about 4 minutes instead of watching 85 minutes.

Menselijke maat in finance

Simon Lelieveld licht toe dat Human Rights in Finance is opgericht om de menselijke maat en grondrechten in financiële regelgeving te bewaken.
Hij stelt dat complianceprofessionals soms niet tegelijk aan privacywetgeving en witwaswetgeving kunnen voldoen, waardoor burgers klem komen te zitten.
Een voorbeeld is iemand wiens bankrekening bijna wordt opgezegd vanwege alimentatiebetalingen vanuit het buitenland.

Lelieveld vindt dat banken burgers en bedrijven te vaak behandelen alsof zij al verdacht zijn van witwassen of terrorismefinanciering.
Volgens hem draait de banksector de onschuldpresumptie om: eerst is alles verdacht, daarna moet de klant zijn onschuld bewijzen.
Hij verwijst naar miljoenen ongebruikelijke-transactiemeldingen per jaar, terwijl volgens Europese vergelijking veel minder meldingen nodig zouden zijn.
Hij waarschuwt dat buitenlandse achternamen, geboorteplaatsen en andere kenmerken kunnen leiden tot extra controles en discriminatie.

De stichting vraagt toezichthouders en overheid te stoppen met overmatige monitoring, bancaire sleepnetten en het ontzeggen van bankrekeningen.
Lelieveld zegt rechtszaken te voeren tegen toezichthouders die volgens hem niet handhaven tegen onrechtmatige monitoring.
Hij gebruikt Europese grondrechten en bestuursrecht om Nederlandse regels of praktijken te laten toetsen op proportionaliteit.
Hij ziet parallellen met het toeslagenschandaal: stukken achterhouden, definities oprekken en problemen wegframen.

Lelieveld beschrijft dat transacties soms alleen door een bedraggrens ongebruikelijk worden verklaard, niet omdat de klant daadwerkelijk verdacht gedrag vertoont.
Hij stelt dat meldingen en politiedata worden gematcht, waardoor iemand door een bedraggrens en bijvoorbeeld een bekeuring als verdacht kan worden gezien.
Toen hij vroeg of onrechtmatig ingestuurde gegevens later vernietigd konden worden, kreeg hij volgens eigen zeggen geen inhoudelijk antwoord maar druk om te blijven melden.
Hij probeert via een vernietigingsverzoek en bestuursrechtelijke procedure een inhoudelijk besluit af te dwingen.

Lelieveld betoogt dat verkoop van Solvinity aan een Amerikaanse partij risico’s oplevert door Amerikaanse jurisdictie over data.
Hij schetst een historische lijn waarin Amerikaanse diensten volgens hem structureel proberen toegang tot communicatie- en financiële data te krijgen.
Volgens hem is Amerikaanse jurisdictie niet alleen een datarisico, maar ook een afhankelijkheidsrisico door sancties en een mogelijke kill switch.
Hij noemt Kyndryl een commercieel zwakke en risicovolle partij, mede omdat het bedrijf zelf problemen met risicobeheersing meldde.
Human Rights in Finance vroeg de overheid de overname stil te zetten en duidelijke regels te maken voor toekomstige soevereiniteits- en cloudkwesties.
De overname werd verboden om staatsveiligheidsredenen, wat volgens Lelieveld overeenkomt met wat de stichting had gevraagd.

Lelieveld stelt dat overheid en toezichthouders bij grote belangen bewijsmateriaal kunnen achterhouden of procedures kunnen vertragen.
Tegelijk zegt hij dat er binnen instituties ook ambtenaren zijn die signalen, documenten of steun geven omdat zij de problemen herkennen.
Bij Triodos stelt hij dat een DNB-brief uit 2018 eerder gepubliceerd had moeten worden en dat AFM daardoor prospectussen beoordeelde zonder alle feiten te kennen.
Hij ziet gefragmenteerd toezicht als oorzaak van schade voor certificaathouders en andere burgers, omdat instanties hun eigen deelgebied afschermen.

De stichting ondersteunt soms individuele zaken als er een principieel belang is, zoals een ondernemer die belasting contant wilde betalen.
Lelieveld stelt dat overheden volgens Europese regels contant geld voor belastingbetalingen moeten accepteren.
Hij ziet dit als voorbeeld van de overheid die eigen regels anders moet wegen en disproportionele gevolgen moet voorkomen.

Lelieveld schetst hoe betalingsverkeer is verschoven van lokaal en contant naar nationaal, Europees en internationaal digitaal betalen.
Hij stelt dat Nederland lang goedkope eigen betaalinfrastructuur had, maar rond 2015 meer afhankelijk werd van Amerikaanse infrastructuur.
Big tech kan volgens hem via prepaid tegoeden, tokens of platformgeld te groot worden voor bestaande financiële regelgeving.
Europese cryptoregelgeving zoals MiCA wordt volgens hem mede gebruikt om systeemrisico’s van grote digitale geldsystemen te kunnen afremmen.
Hij waarschuwt dat toekomstige regels transacties tijdelijk kunnen blokkeren en de controle op burgers verder kunnen vergroten.
Volgens hem moet witwasbestrijding minder bij banken liggen en meer bij politie en overheid, gericht op echte verdachten en concrete misdaad.

Lelieveld verwacht dat burgers door afnemend vertrouwen in overheid en banken meer zelf alternatieven zullen zoeken, zoals cash, goud, investeringen of andere assets.
Hij waarschuwt dat toekomstige conflicten met financiële instellingen vaker via AI-systemen zullen lopen in plaats van met mensen.
Hij raadt burgers af om elk gevecht zelf met de overheid aan te gaan, omdat dit veel tijd en energie kan kosten.
De presentator benadrukt dat kijkers zichzelf kunnen informeren, hun eigen situatie kunnen beschermen en initiatieven zoals Human Rights in Finance kunnen steunen.

Steun Human Rights in Finance via hriif.eu als je de stichting financieel wilt helpen.
Meld significante financiële misstanden binnen organisaties bij een passende maatschappelijke organisatie zoals Human Rights in Finance.
Like en deel de uitzending via sociale media of berichtengroepen.