Open YouTube

Willem Middelkoop over Verborgen Waarde, Waarheid en Perceptie.

David Christiaanautonlpublicupdated Jun 6, 2026, 18:55

Introductie van het gesprek

De maker bezocht Willem Middelkoop om zijn reactie te filmen op een kunstproject rond goud en een schilderij van Jezus; slechts een deel komt mogelijk in de film, maar het volledige gesprek wordt gedeeld vanwege de waarde van de ontmoeting.
Het gesprek raakt thema's als waarheid, perceptie, godslastering, kunst, geld, misleiding, Middelkoops schooltijd, solistisch werken, boekideeën, groot denken en ambitie.
Middelkoop wordt geïntroduceerd als iemand die de financiële crisis van 2008 zag aankomen, Amsterdam Gold oprichtte en later het Commodity Discovery Fund begon.

De kunstenaar laat een ruwe montage zien van een film rond zijn schilderij, dat uiteindelijk in New York geveild moet worden.
Middelkoop noemt het een herkenbaar David Christiaan-project, maar vraagt zich af hoe een Jezusbeeld met goud vooral in christelijker Amerika ontvangen zal worden.
Hij geeft eerlijk aan dat hij het schilderij niet het sterkste werk vindt en liever een ingetogener, minimalistischer versie met subtiel goud had gezien.

Voor Middelkoop liggen waarde en waarheid dicht bij elkaar: wie de waarheid begrijpt, kan ook beter bepalen wat iets waard is.
Hij stelt dat er veel bewust en onbewust bedrog in systemen zit, onder meer rond onderwijs, geld en geschiedschrijving.
Volgens hem wordt geschiedenis vaak geschreven vanuit het perspectief van overwinnaars of het Westen, waardoor eerdere ontdekkingen door bijvoorbeeld China of de Vikingen onderbelicht blijven.
Zijn zoektocht naar waarheid is ook praktisch: hij wil inzichten gebruiken om waarde te herkennen en ermee te handelen of investeren.

Middelkoop ervaart dat mensen soms liever niet willen weten dat hun wereldbeeld onvolledig is, omdat twijfel aan vertrouwde zekerheden onrust veroorzaakt.
Hij ziet zijn kritische houding als een combinatie van karakter, intuïtie en jeugdervaringen waarin hij al vroeg zelfstandig en alert naar de wereld leerde kijken.
Hij zegt dat gevoel een belangrijk kompas is, mits het niet gecorrumpeerd is, en dat zijn sensitiviteit door zijn jeugd extra is getraind.
Zijn journalistieke aard versterkte de neiging om dingen zelf te willen onderzoeken en niet bang te zijn om erop af te gaan.

Middelkoop herkent het mechanisme van zelfcensuur al vanaf school: mensen leren impliciet wat wel en niet gezegd kan worden.
Hij vertelt dat een hoofdonderwijzer hem ruimte gaf om meer te willen weten en anders te denken dan de rest.
Een les over sociale klassen maakte grote indruk op hem en voedde zijn behoefte om de structuur van de wereld te begrijpen.

Middelkoop noemt samenwerken nog steeds moeilijk, omdat hij gewend is alles zelf te doen en zichzelf dagelijks moet herinneren dat hij taken kan overdragen.
Hij wil zijn bedrijf bewust niet te groot laten worden, omdat hij vreest dat het minder leuk wordt als er twintig of dertig mensen werken.
Ook privé verlangt hij niet naar veel bezit; comfort, warmte, veiligheid, boeken en internet zijn voor hem belangrijker dan status.
Hij zegt zich nooit eenzaam te voelen en begrijpt verveling niet, omdat er altijd iets te onderzoeken, bekijken of beluisteren is.

Middelkoop geeft als voorbeeld dat mensen soms denken dat Zwitserland onbereikbaar duur is, terwijl je er volgens hem ook relatief eenvoudig kunt huren en digitaal kunt werken.
Hij ziet geluk en luxe vaak dichterbij liggen dan mensen denken, bijvoorbeeld door betaalbare ervaringen op bijzondere plekken bewust op te zoeken.
Hij noemt het idee voor een boek met de werktitel dat je niet rijk hoeft te zijn om als miljonair te leven, met praktische tips zoals koffie drinken in het Amstel Hotel.

Middelkoop zegt dagelijks nieuwe ideeën te krijgen, maar zichzelf te dwingen er niet te lang over door te denken omdat hij ze anders wil uitvoeren.
Een onuitgewerkt boekidee was om speeches van Poetin te publiceren en feitelijk te laten analyseren, omdat zulke toespraken volgens hem vaak door media worden genegeerd.
Hij ziet veel fascinatie in het feitelijk analyseren van publieke uitspraken van machthebbers en wat zij vooraf aankondigen.

Middelkoop leerde als jonge journalist dat het waardevol kan zijn om bizarre en grote ideeën te durven verzinnen en je niet te laten begrenzen.
Hij koppelt ambitie aan de overtuiging dat ideeën nooit te groot kunnen zijn en dat veel meer mogelijk blijkt zodra je eraan gaat werken.
Hij zette die creatieve journalistieke mindset later om naar zakelijk denken en probeerde onder meer Russisch hout te exporteren, vastgoed te kopen en zich in goud te verdiepen.
In 2008 stopte hij als journalist en begon twee bedrijven die binnen drie jaar bijna 100 miljoen groot waren in omzet en beheerd vermogen.

Middelkoop noemt Commodity Discovery Fund zijn beste idee: investeren in kleine bedrijven die grote ontdekkingen doen of aan het doen zijn.
Het fonds richt zich op verborgen waarde in onder meer goud, zilver, olie, koper en uranium, waarbij waarde ontstaat naarmate meer mensen de ontdekking herkennen.
Hij vergelijkt dit met kunst: iets kan al bijzonder zijn, maar de waarde groeit wanneer steeds meer mensen het ontdekken en er betekenis aan geven.
Hij noemt een uraniumontdekking van Next Energy als voorbeeld van een investering die sterk in waarde steeg en mogelijk belangrijk wordt voor toekomstige uraniumproductie.
Ook noemt hij Sitka Gold in de Yukon als voorbeeld van een vroege goudinvestering waarbij het fonds een groot belang opbouwde voordat de markt de waarde breed zag.
Middelkoop beschrijft zijn werk als spannend en energiek: elke ochtend wil hij direct zien wat er in de markt en bij ontdekkingen is gebeurd.

Laat een reactie achter op het gesprek en de aankomende film over het goudproject.